Ten serwis używa cookies, zapisywanie plików cookies można zablokować zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej informacji.

Nawigacja
Strona Główna
Wójt Gminy
Rada Gminy
Sołectwa
OPS
GOKSiR
Biblioteka
Szkoły
PODR
Ikonka
Kontakt telefoniczny
SPRZEDAŻ I DZIERŻAWA NIERUCHOMOŚCI !!!
Mapa Gminy
Punkty adresowe
Turystyka
Charakterystyka gminy
Historia miejscowości
Muzeum Hymnu Narodowego
Kościoły
Pomniki
Pomniki przyrody
Skok w naturę
Szlak Wybickiego
Baza noclegowa
Inwestycje
Tablice informacyjne oraz foldery promocyjne
Rewitalizacja centrum miejscowości Liniewko Kościerskie
Zagospodarowanie terenów gminnych przy Jeziorze Barkocińskim
Renaturyzacja Jeziora Lubańskiego oraz oznaczenie pomników przyrody
Rewitalizacja centrum miejscowości Szatarpy
Ścieżka pieszo - rowerowa Nowa Karczma - Zielona Wieś
Wyposażenie świetlic wiejskich
Orlik 2012
Usuwanie azbestu
Plac zabaw nad rzeką Leniwka
Kanalizacja i ujęcie wody Nowa Karczma
Ścieżka rowerowa Jezioro Łąkie - Muzeum Hymnu Narodowego
Gminna Hala Sportowa w Nowej Karczmie
Wyposażenie GOKSiR w sprzęt nagłaśniający i namiot
Środowiskowa Sala Sportowa w Lubaniu
Modernizacja boiska w Nowej Karczmie
Stadion piłkarski w Grabowie Kościerskim
Modernizacja Świetlicy wiejskiej w Starym Barkoczynie
Świetlica wiejska w Skrzydłowie
Świetlica wiejska w Grabówku
Świetlica wiejska w Grabowie Kościerskim
Świetlica wiejska w Nowej Karczmie
Kanalizacja Lubań-Nowy Barkoczyn
Ujęcie wody Grabowo Kościerskie i wodociąg Jasiowa Huta
Do pobrania
Pobierz WNIOSEK
Działalność gospodarcza
Przetargi
Ogłoszenia
Plan Rozwoju
Pozostałe
Fotogaleria

Dyżury aptek
Przydatne strony

Szukaj
Napisz e-mail
BIP
Użytkowników Online
Gości Online: 1
Miejscowości
HISTORIA MIEJSCOWOŚCI
  • Nowa Karczma
  • Grabówko
  • Grabowo
  • Lubań
  • Rekownica
  • Skrzydłówko
  • Szatarpy
  • Będomin
  • NOWA KARCZMA
    Wieś gminna na ważnym skrzyżowaniu dróg wiodących do Gdańska, Starogardu Gdańskiego, Skarszew, Kościerzyny i Kartuz.
    Nazwa wsi pochodzi najpewniej od karczmy, która była tu pod koniec XVIII w. - dziś jest to restauracja. Nowa Karczma należała wówczas do Lniskich z pobliskiego Lubieszyna. Rozwój wsi nastąpił dopiero na przełomie XIX i XX w. W 1981 r. został powołany komitet budowy kościoła oraz na jego fundamentach została odprawiona pierwsza Msza św. Budowniczym kościoła jest ks. kanonik Alfons Grzenia.
    W 1980 r. Ksiądz Biskup Ordynariusz Marian Przykucki erygował parafię p.w. Antoniego Padewskiego. W skład parafii wchodzi 11 miejscowość. Dawniej całe życie kulturalne skupiało się w obecnym budynku należącym do Zespołu Szkół Podstawowych ( obecna stołówka i sala gimnastyczna). W budynku tym działał: Gromadzki Ośrodek Kultury, półstałe kino, Koło Gospodyń Wiejskich, biblioteka; odbywały się również wieczorki recytatorskie, turnieje warcab, utworzono dziecięcy zespół taneczny, który prowadzony był przez Krystynę Pogorzelec.
    W 1968 r. powstało tu również Koło Miłośników Teatru. W Nowej Karczmie znajduje się poczta, ośrodek zdrowia, posterunek policji, Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji (organizujący imprezy sportowe i kulturalne), restauracja, stacja paliw, kompleks handlowy, warsztaty usługowe, przystanki PKS.

    GRABÓWKO
    Wieś letniskowa założona w 1609 r. przez Macieja Knibawskiego. Otoczona jest jeziorami: Grabowskim, Grabówko, Małe Kamionki, Psinko. W samym centrum wioski widnieje również mały zbiornik wody. Teren ten był miejscem osadniczym już we wczesnej epoce żelaza, co przypominają znaleziska z 1900 - 1908 r. w postaci grobów skrzynkowych. We wczesnym średniowieczu wzniesiono opodal, tuż na zachodnim brzegu jeziora Grabówko niewielki gród, o założeniu czworoboku z zaokrąglonymi narożami. Zachowane grodzisko znajduje się między drogą, a wymienionym jeziorem. Na grodzisku nie były dotychczas przeprowadzane badania. Wieś zbudowała w 1970 r. w czynie społecznym remizę strażacką z salą imprezową. We wsi mieści się również sklep spożywczy.

    GRABOWO


    Wioska ta należy do najstarszych osad na ziemi kościerskiej. Wymieniona została w dokumencie Mściwoja II z 1284 roku jako wieś należąca do Krainy Pirsna. W 1875 r. odkryto tu podczas budowy drogi grób kurhanowy ze skrzynią, w której znaleziono wiadro brązowe tzw. situla, napełnione kośćmi ludzkimi. Cenny też okaz o formie dwustożkowej, 33 cm wysoki, wykonany z blachy łączonej nitami, ze śladami naprawy znajduje się w zbiorach Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Późniejsze odkrycia to cmentarzysko z grobami skrzynkowymi z wczesnej epoki żelaza. W 1969 r. wybudowano tu dużą suszarnię ziemniaków przy dawnym PGR. Obecne Grabowo to wieś sołecka licząca 1153 mieszkańców, Zespół Szkół Podstawowych, sklepy spożywczo - przemysłowe, PKS, punkt lekarski. Cennym obiektem wartym zwiedzenia jest barokowy kościół z 1631 r. p.w. św. Anny (XVII w.) później rozbudowany.
    Jest to obiekt murowany, trzynawowy, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Początek dała kościołowi budowa dużej kaplicy św. Anny, ufundowanej w 1631 r. przez kartuzów (data widnieje po obu bokach portalu przy poł. wejściu do kruchty). Kościołem parafialnym stała się dopiero w 1701 r. za zezwoleniem biskupa S. Szemberka. Kamienny mur cmentarny został zbudowany w 1819 r. i odrestaurowany gruntownie w 1925 r.
    Wyposażenie kościoła, pochodzące z czasów fundacji składa się z trzech późnorenesansowych ołtarzy pięknej roboty snycerskiej, zapewne dzieło mnichów kartuskich. W głównym ołtarzu duży obraz z pierwszej połowy XVII w. We wnęce prezbiterium znajduje się rzeźba „Ukrzyżowanie” z XVIII w.
    Przed kościołem znajduje się grobowiec ks. Jana Cichockiego, działacza społecznego. W Grabowie znajdują się również pomniki przyrody: klon pospolity właściciel Gabriela Wińczewska, 2 klony pospolite właściciel Parafia Rzymsko - Katolicka (przy plebani, oznakowane tabliczkami), klon pospolity właściciele H. M. Tyczyńscy.

    LUBAŃ


    W latach 1945 - 1946 i 1956 znaleziono tu cmentarzysko, a w grobach kilka popielnic. Groby skrzynkowe pochodzące z 650 -110 w. p.n.e. znaleziono je w czterech miejscach. Pierwszy zapis o tej wsi pochodzi 1294r. W XVI - XVII w. siedzieli na tutejszych włościach drobni szlachcice: obok Lubańskich Jezierscy, Poczerniccy, Węsierscy.
    Obecny Lubań to 953 mieszkańców; trzy sklepy spożywczo - przemysłowe; Ośrodek Doradztwa Rolniczego (ODR - zakład budżetowy); „Tojan” sp. z o.o.; Technikum Żywienia z internatem, który został zbudowany jako hotel dla kilkudziesięciu osób przybywających z okolicznych powiatów na szkolenia, konsultacje, kursy itp. agromów gromadzkich czy innych chętnych wzbogacenia swej wiedzy rolniczej; Zespół Szkół Podstawowych; kościół wzniesiony w 1987 r. p.w. św. Piotra i Pawła (filia parafii w Rekownicy).
    Na drodze prowadzącej z Lubania do Liniewka znajduje się grób nieznanego żołnierza poległego podczas drugiej wojny światowej.
    W pobliskim lesie znajduje się bardzo stara sosna (mieszkańcy twierdzą, że ma ona około 100 lat). W Lubaniu w 1997 r. rozpoczęto budowę gminnej oczyszczalni ścieków, a we wrześniu w 1999 r. została ona uruchomiona.
    Dwa razy w roku organizowane są przez ODR targi rolnicze.

    REKOWNICA


    Mała miejscowość sołecka licząca 134 mieszkańców. Cennymi obiektami wartymi zwiedzenia to młyn, który ma prawdopodobnie (wg mieszkańców) ponad 100 lat; kościół z 1904r.
    Od starszych ludzi można dowiedzieć się, że na tym miejscu gdzie obecnie stoi kościół - był kościół z lepianki, później drewniany i w zależności od właścicieli dóbr w Będominie. Kościół był katolicki lub protestancki.
    Niektórzy twierdzą, że kościół się spalił, a inni zaś twierdzą, że się rozpadł ze starości. W 1904 roku pobudowano obecny kościół od fundamentów katolicki. Parafia jest pod wezwaniem św. Michała Archanioła.
    Do lipca 1937 roku była filią grabowa. W lipcu 1937 roku Rekownica stała się samodzielną parafią, a pierwszym administratorem był ks. Bonifacy Reszka.
    Ks. Reszka w październiku 1939 roku został wywieziony przez hitlerowców w stronę Skarszew i od tego czasu nie ma żadnej wiadomości co się z nimi stało. Niektórzy twierdza, że ich rozstrzelano na cmentarzu w Skarszewach.
    Następcą ks. Reszki został ks. Miotk Paweł (1916 - 1986), który pracował w parafii Rekownica przez 35 lat.
    W kościele znajdują się pamiątkowe malowidła wykonane przez Stefana Rampa z Będomina (samouk). Znajduje się również pamiątka o męczeńskiej śmierci śp. Ks Reszki w październiku 1939 roku.
    Przez wioskę, przy kościele przepływa rzeka Wierzyca.


    SKRZYDŁÓWKO


    Prastare miejsce osadnicze. Znaleziono tutaj w 1952 r. i zbadano w 4 lata później cmentarzysko z 3 grobami skrzynkowymi.
    W Skrzydłówku mieszkał utalentowany, ludowy rzeźbiarz kaszubski Adam Zwolakiewicz, urodzony w tej samej wiosce w 1932 r. Początkowo uprawiał jedynie malarstwo. Po przejściu w 1932 r. na rentę zajął się rzeźbą. Od tego czasu wykonał kilkaset prac, z których najlepsze znajdują się w wielu muzeach i eksponowane były na licznych wystawach. Rzeźbił zarówno figury pełnoplastyczne, typowe dla dawnej wsi kaszubskiej, jak i portrety płaskorzeźbione w desce. Rzeźby swoje zdobił polichromią. W dorobku ma już portrety założycieli skansenu we Wdzydzach - Teodory i Izydora Gulkowskich, portret J. Wybickiego, T. Rogali, L. Szopińskiego i innych. Artysta mieszkał na skraju wsi, po jej wschodniej stronie.


    SZATARPY


    Wieś, której metryka źródłowa sięga 1294 r. W Szatarpach jest nowa, wybudowana po pożarze w 1907 r. Szkoła Podstawowa im. płk Franciszka Hynka. Nadanie szkole jego imienia wiąże się z tragiczną śmiercią tego lotnika, dwukrotnego zdobywcy pucharu Gordon Bennetta w latach 1933 - 1934. Zginął on 3 września 1958 r. podczas lotu balonem nad tą miejscowością. Na miejscu jego śmierci znajdującym się tuż przy drodze obok zagajnika w sąsiectwie wioski Guzy ustawiony został pomnik ze składek społeczeństwa. Pomnik położony jest około 1 km na wschód od centrum Szatarp i jest własnością gminy Nowa Karczma.

    BĘDOMIN


    Będomin dawniejszy majątek Wybickich, dziś wieś - posiadająca tradycje osiedleńcze sięgające około 1000 lat p.n.e. Jednakże w źródłach archiwalnych wzmiankowany po raz pierwszy dopiero w roku 1284, w dokumencie nadającym Księżniczce pomorskiej Gertrudzie ziemię Pirsna wraz z 22 wsiami.
    Folwark w Będominie, z czasem przekształcony w osiedle dworskie, założony został przy drodze prowadzącej z Lubania do Rekownicy, w odległości ok. 175m. od Jeziora Będomińskiego, na terytorium położonym między rzeką Wierzycą, a pasmem ciągnącym się od jeziora po dopływ Wierzycy - Leniwkę.
    Na początku XVIII wieku, wybuchła wojna zwana północna. W czasie jej działania, w roku 1706 ograbiono folwark w Będominie, niszcząc przy tym dwór oraz część zabudowań gospodarczych.
    W 1741 r. Piotr Wybicki został prawnym właścicielem, około połowy XVIII w. Piotr Wybicki posiadał cały majątek będomiński.
    Po śmierci Piotra (1758 r.) spadkobiercami zostali: jego żona Konstancja z Lniskich Wybicka oraz synowie Joachim i Józef. Joachim wybrał stan duchowy, zrzekł się w roku 1774 swych praw majątkowych na rzecz brata.
    Józef bardzo dużo czasu spędził poza Będominem. Po ślubie z drugą żoną Esterą Wierusz - Kowalską sprzedał Będomin Karolowi Lewalt - Jezierskiemu (1713 r.) i osiadł na stałe w Maniczkach pod Poznaniem.
    Po rodzinie Wybickich było prawdopodobnie sześciu właścicieli dworku. W okresie okupacji, w latach 1935 - 1945, w folwarku pracowali jeńcy (12 osób) oraz więźniarki ze Stutthofu. W lutym 1945 r. hitlerowcy zamordowali (34 osoby) podczas marszu z Będomina do Grabowa, wrzucili widłami na wóz, przewieźli i pogrzebali w zagajniku znajdującym się przy drodze łączącej szosę Kościerzyna - Gdańsk z folwarkiem. W latach 1945 - 1946 w dworze stacjonowały wojska radzieckie, a następnie okresowo użytkowany był przez Gminną Spółdzielnię „SCh” na mieszkania i biura. W roku 1947 uporządkowano otoczenie dworu, a w jego ścianę wmurowano tablicę pamiątkową Ku czci Józefa Wybickiego.
    W roku 1953, po pożarze szkoły w Będominku, przeniesiono szkołę podstawową do dworku. Dziewięć lat później, w kilku klasach mieszczących się we wschodniej połowie dworu, urządzono Izbę Pamięci J. Wybickiego, która stała się zalążkiem obecnego Muzeum Hymnu Narodowego. W roku 1966 narodziła się myśl, by Izbę Pamięci przekształcić w muzeum poświęcone J. Wybickiemu. Dwa lata później powstała koncepcja utworzenia Muzeum Hymnu Narodowego. Przełomowym etapem w dziejach Będomina stał się jednak dopiero Rok Wybickiego obchodzony uroczyście w roku 1972. Obchody Roku Wybickiego przyczyniły się do powstania dwóch pomników projektu Wawrzyńca Sampa. Pomniki te ustawiono w latach 1973 (Będomin) i 1975 (Kościerzyna). W roku 1977, władze dawnego województwa gdańskiego podjęły decyzję umieszczenia w dworku będomińskim Muzeum Hymnu Narodowego. Ograniczoną częścią zespołu zabudowy dworu będomińskiego jest niewielki park ozdobno - użytkowy. Został założony w XVII wieku, położony na terenie lekko opadającym w kierunku Wierzycy. Do dziś zachowały się lipy oraz potężny dąb szypułkowy (pomniki przyrody, które są własnością Muzeum Hymnu Narodowego).

    Zobacz FILM
    Losowa fotografia
    Zegar
    Gospodarka odpadami
    Rozbudowa kanalizacji
    Świetlica wiejska
    Indywid. nauczania
    PO Ryby
    PROW - wod-kan.
    PROW - Odnowa wsi
    PROW - LEADER
    KAPITAŁ LUDZKI - II ed.
    KAPITAŁ LUDZKI
    Polecamy






    Szukasz pomocy

    Mapa interaktywna
    Folder gminy
    Folder gminy w pliku pdf 4,3 MB> </a></center></td>
</tr>
</table>
<table cellpadding=
    e-PIT
    Imprezy
    Info
    Godziny przyjęć
    Urząd czynny od poniedziałku do piątku w godzinach 715 - 1515
    ePUAP
    Wrota Pomorza
    Fundusze EOG